Na Warsztacie
KONKURSY : Wybrany konkurs fotograficznyKonkurs # 63 / temat: NIEOBECNOŚĆ
Początek : 14.11.2025 : 00.00 | Koniec : 15.11.2025 : 23.59
Głosowanie : 16.11.2025 : 00.00 | Koniec: 17.11.2025 : 23.59
Wyniki : 18.11.2025 : 00.00
Założyciel :
Patt
Opis Autora:
Zapraszam do udziału w konkursie fotograficznym „Nieobecność”.
Fotografia to szczególny rodzaj sztuki — może nie tylko pokazać, ale i przywołać. Potrafi zrodzić w wyobraźni coś, czego nie ma w kadrze. Czasem jej siła leży właśnie w tym, czego nie widać. W ciszy między światłem a cieniem. W tym, co dopowiada odbiorca, gdy obraz już milknie.
Nieobecność to stopień wyżej — tam, gdzie zdjęcie staje się półsnem, niedopowiedzeniem, śladami czyjejś myśli. Trudno się tam wspiąć, jeśli patrzy się tylko oczami. Ale spróbujmy. Bo fotografia, mimo swego rozwoju, wciąż nie powiedziała wszystkiego.
Tematem konkursu jest właśnie to, co można dopowiedzieć. Uchwyćcie moment, który staje się początkiem opowieści. Niech Wasze zdjęcia będą jak wielokropek — początkiem historii, która wyświetli się po wewnętrznej stronie powiek.
Ważne: w konkursie nie poruszamy tematów związanych z tymi, którzy odeszli.
Każdy uczestnik może zgłosić maksymalnie dwa zdjęcia. Technika — całkowicie dowolna.
Niech magia zacznie się tam, gdzie kończy się oczywistość.
Głosowanie : 16.11.2025 : 00.00 | Koniec: 17.11.2025 : 23.59
Wyniki : 18.11.2025 : 00.00
Założyciel :
PattOpis Autora:
Zapraszam do udziału w konkursie fotograficznym „Nieobecność”.
Fotografia to szczególny rodzaj sztuki — może nie tylko pokazać, ale i przywołać. Potrafi zrodzić w wyobraźni coś, czego nie ma w kadrze. Czasem jej siła leży właśnie w tym, czego nie widać. W ciszy między światłem a cieniem. W tym, co dopowiada odbiorca, gdy obraz już milknie.
Nieobecność to stopień wyżej — tam, gdzie zdjęcie staje się półsnem, niedopowiedzeniem, śladami czyjejś myśli. Trudno się tam wspiąć, jeśli patrzy się tylko oczami. Ale spróbujmy. Bo fotografia, mimo swego rozwoju, wciąż nie powiedziała wszystkiego.
Tematem konkursu jest właśnie to, co można dopowiedzieć. Uchwyćcie moment, który staje się początkiem opowieści. Niech Wasze zdjęcia będą jak wielokropek — początkiem historii, która wyświetli się po wewnętrznej stronie powiek.
Ważne: w konkursie nie poruszamy tematów związanych z tymi, którzy odeszli.
Każdy uczestnik może zgłosić maksymalnie dwa zdjęcia. Technika — całkowicie dowolna.
Niech magia zacznie się tam, gdzie kończy się oczywistość.
ZWYCIĘSKIE PRACE KONKURSU
(37) 
(3) 
(15)Kolejne prace W GŁOSOWANIU
(29) (0) (7)
(26) (0) (4)
(33) (0) (4)
(12) (0) (3)
(10) (0) (2)
(10) (0) (2)
(6) (0) (1)
(11) (0) (1)
(7) (0) (1)
(8) (0) (1)
(7) (0) (1)
(9) (0) (1)
(9) (0) (0)
(10) (0) (0)
(8) (0) (0)
(11) (0) (0)
(6) (0) (0)
(8) (0) (0)
(9) (0) (0)
(9) (0) (0)
(3) (0) (0)
(5) (0) (0)
(9) (0) (0)
(9) (0) (0)
(3) (0) (0)
(4) (0) (0)
(9) (0) (0)
(8) (0) (0)
(16) (0) (0)
(10) (0) (0)
(7) (0) (0)
(8) (0) (0)
(4) (0) (0)
Dorota_Kula 📢 / 2025.11.18 : 23.02
Temat nie był łatwy, a jednak fajnych pomysłów na jego realizację nie zabrakło :) Beniu, raz jeszcze serdeczne gratulacje! :)
Benka / 2025.11.18 : 12.44
Co się tu wydarzyło:))) Dziękuję z całego serca za Wasze głosy i wszystkie miłe słowa:) Gratuluję Tosiu, Agnieszko i Dorotko:)) Cieszę się bardzo i zaczynam myśleć o nowym wyzwaniu tematycznym:) Hmm. Czego jeszcze nie było i zachęci do spotkania tu w grudniowe wieczorki?
Patt 📷 / 2025.11.16 : 08.39
Konkurs „Nieobecność” - faza dodawania zdjęć już za nami. Dzięki wszystkim, którzy zdecydowali się uchylić te od lat przymknięte — choć nigdy nie zatrzaśnięte — drzwi i sprawdzić, czy da się sfotografować coś, czego… no właśnie, nie ma.
Okazuje się, że to wcale nie jest jakaś dzika, niezamieszkana planeta. Raczej sąsiadujący z naszym ogródek, do którego po prostu rzadko zaglądamy.
Tradycyjne pojmowanie fotografii jest piękne i potrzebne jak chleb powszedni, ale to tylko jedna z jej twarzy. Ta najważniejsza, jasne, ale nie jedyna. Reszta kryje się w niszach.
Chciałem, żeby „Nieobecność” trochę poszerzyła nam kąt widzenia. Żebyśmy dostrzegli to, co zwykle prześlizguje się bokiem.
Bo każdy z nas pielęgnuje swój ogródek, uprawia tę samą rabatkę, w swoim stylu wyrobionym do perfekcji — i to jest super. Ale czasem, gdy człowiek zbyt długo chodzi w tych samych kapciach, zaczyna tęsknić za chwilą boso po trawie.
I o to właśnie chodziło — o mały kamyczek wrzucony do spokojnej wody, nie po to, żeby zrobić falę, ale żeby przypomnieć, że woda wciąż żyje.
Zapraszam teraz do głosowania:)
